DÜNYA TİCARETİNİN KÜRESELLEŞMESİ:DÜNYA TİCARET ÖRGÜTÜ

 

 

 

 

 

 

 İçindekiler

1. Giriş

2. DTÖ'nünü Doğuşu

3. DTÖ ile Getirilen Yenilikler

4. DTÖ'ne Üyelik ve Üyeleri

5. DTÖ'nün Amaçları

6. DTÖ'nün Görevleri

7. DTÖ'nün Hukuk Yapısı

8. DTÖ'nünü Organları

    8.1 Bakanlar Konseyi

    8.2 Genel Konsey

           8.2.1 Mal Ticaret Konseyi

           8.2.2 Hizmetler Ticareti (GATS)Konseyi

           8.2.3 Ticartele BAğlantılı Fikri Mülkiyet Hakları (TRIPS) Konseyi

    8.3 Diğer Organları

           8.3.1 Ticaret ve Kalkınma Komitesi

           8.3.2 Ticaret ve Çevre Komitesi

           8.3.3 Ödemeler dengesi Kısıtlama Komitesi

           8.3.4 Bütçe, Mali ve İdari İşler komitesi

           8.3.5 Bölgesel Ticaret Alşamaşmaları Komitesi

    8.4 Genel Konseye Bağlı Organlar

           8.4.1 Anlaşmazlıkların Çözümü Organı

           8.4.2 Ticaret Politikası Gözetim Organı

    8.5 Çoklu Ticaret Anlaşmaları Komite ve Konseyleri

    8.6 Genel Direktör

9. DTO'nun Karar Alma Mekanizması

10.DTO'nun Temel İlkeleri

    10.1 en Çok Kayırılan Ülke ilkesi

    10.2 piyasa Mekanizöasına Bağlılık İlkesi

    10.3 Ticaret savaşına Karşı Çıkma İlkesi

    10.4 Ticaret Kısıtlamalarının Giderek Azaltılması İlkesi

11. DTÖ'nün İlkelerinde İstisnalar

    11.1 Bölgesel İktisadi Birleşmeler

    11.2 Dış ödeme Zorlukları İçinde Bulunan Ülkeler

    11.3 Gönüllü İhracat Kısıtlamaları

    11.4 Sınır-Kıyı Ticareti

12. DTÖ'nün Çok Taraflı Ticaret Görüşmeleri

    12.1 Cenevre (1947) Görüşmeleri

    12.2 Annecy (1949) Görüşmeleri

    12.3 Torquay Görüşmeleri

    12.4 Cenevre Görüşmeleri (1955-1956)

    12.5 Dillon Görüşmeleri

    12.6 Kennedy Görüşmeleri

    12.7 Tokyo Görüşmeleri

    12.8 Uruguay Görüşmeleri

            12.8.1 DTÖ ve İthalat

            12.8.2 DTÖ ve Hizmetler Ticareti

            12.8.3 DTÖ ve Fikri Mülkiyet Hakları (FMH)

            12.8.4 DTÖ ve Anlaşmazlıkların Çözümlenmesi

            12.8.5 DTÖ ve ticaret politikasını Gözden Geçirme Politikası

            12.8.6 DTÖ ve Tarife Dışı Kısıtlamalar

                       12.8.6.1 DTÖ ve İthalat Kotaları

                       12.8.6.2 DTÖ ve İhravatın Kontrolü

                                     12.8.6.2.1 Gönüllü İhracat Kısıtlamaları

                                     12.8.6.2.2 İhracat Yasakları veya İhracat lisansları

                       12.8.6.3 DTÖ ve Tarife Benzeri Önlemler

                                     12.8.6.3.1 Dolaylı Vergiler

                                     12.8.6.3.2 İthalat Teminatları

                                     12.8.6.3.3 Tarife Kotaları

                                     12.8.6.3.4 Mevsimlik Gümrik Vergileri

                                     12.8.6.3.5 İthalat Vergileri ve Fonları

                       12.8.6.4 DTO ve Görünmeyen Engeller

                       12.8.6.5 DTÖ ve Fiyat Denetimleri

                       12.8.6.6 DTÖ ve Gözetleme ve İzleme Önlemleri

                                     12.8.6.6.1 Fiyat ve Miktar Kısıtlamaları

                                     12.8.6.6.2 Anti Damping ve Telafi Edici Vergiler

                       12.8.6.7 DTO ve İthalata Lisans Uygulamaları

            12.8.7 DTÖ ve Damping

            12.8.8 DTÖ ve Sübvansiyonlar

                       12.8.8.1 İhracat Sübvansiyonları

                                     12.8.8.1.1 Yasaklanmış Sübvansiyonlar

                                     12.8.8.1.2 Karşı Önlem lınabilir Sübvansiyonlar

                                     12.8.8.1.3 KArşı Çnlme Alınmayan Sübvansiyonlar

              12.8.9 DTÖ ve Tekstil ve Hazır Giyim Sektörü   

              12.8.10 DTÖ ve Tarım Sektörü

              12.8.11 DTÖ ve Devlet Yatırımları

              12.8.12 DTÖ ve Koruma Önlemleri

              12.8.13 DTÖ ve Sanayi Sektörü

              12.8.14 DTÖ ve Teknik Engeller

              12.8.15 DTÖ ve Kamu İhaleleri ile Kamunun  Satınalma Politikaları

              12.8.16 DTÖ ve GATT Kurallarının Gözden Geçirilmesi

              12.8.17 DTÖ ve Ticaretle Bağlantılı Yatırım  Önlemleri (TRIMS)

              12.8.18 DTO ve Dış ticarete Etkisi

DÜNYA TİCARETİNİN KÜRESELLEŞMESİ:DÜNYA TİCARET ÖRGÜTÜ

 

1.GİRİŞ

 

1929 Dünya buhranından sonra, bütün ülkeler merkantilist bir felsefe ile ithalatı yasaklama ve kısıtlama yoluna gittikleri için dünya ticareti durma noktasına kadar gelmiştir. Bu tarihten sonra hemen hemen bütün ülkeler yüksek tarifeler, kotalar, döviz kontrolleri, ithalat yasakları gibi koruyucu önlemlerin arkasına ekonomilerini gizlemişlerdir. Amaç yerli sanayileri korumak, yurtiçi üretimi artırmak ve yurt içinde katma değer yaratarak işsizlik sorununa da çözüm bulmak idi. Komşuyu fakirleştirme politikası da denilen dış ticareti kısıtlayıcı misillemelere dayanan uygulamalar az gelişmiş ülke ekonomilerinin kalkınmasını ve gelişmiş ülke ekonomilerinin büyümesini engelliyordu. Sanayi devriminden sonra stokta biriken malları ihraç etmek için, özellikle sanayileşmiş ülkeler serbest ticaretin faydaları üzerinde durmaya ve dünya ticaretini serbestleştirme çabaları içine girmişlerdir. Ancak araya ikinci dünya savaşının girmesiyle bu çalışmalar hızını kesmiş, ikinci Dünya Savaşından sonra ise hız kazanmıştır.

Dünya ticaretini serbestleştirmek için 1944 yılında Bretton Woods Konferansı düzenlenmiştir. Bu konferansta uluslararası ekonomik faaliyetleri geliştirmek için üç kuruluşun kurulması kararlaştırılmıştır. Böylece dünya ekonomisi üç ayaklı bir saç ayağı üzerine oturtulacaktı. Bunlar;

a)                       Uluslararası İmar ve Kalkınma Bankası (IBRD): Uluslararası yatırımlara finansman imkanları sağlayacak, azgelişmiş bölgelerin kalkınmasına yardımcı olacaktı. Daha sonra kurulduğunda adı Dünya Bankası olarak değişmiştir.

b)                      Uluslararası Para Fonu (IMF): Uluslararası parasal ve sorunları çözümleyecek, uluslararası para sisteminin oluşmasını ve düzenli bir şekilde işlemesini sağlayacaktı.

c)                       Uluslararası Ticaret Örgütü (ITO): uluslararası ticareti düzenleyecek, serbest ticaretin önündeki tüm engelleri kaldıracak, ülkelerin ekonomik kalkınmasını hızlandıracak, mal piyasalarında istikrarı sağlayacaktı.

Böylece dünya ekonomisi üç temel ayak üzerine oturtulacaktı. Ancak ikinci dünya savaşının araya girmesiyle bu çalışmalar kesintiye uğramıştı. Bu kuruluşlardan ilk ikisi kurulmuş ve faaliyete geçmiştir. ITO, başta bir Birleşmiş Milletler kuruluşu olarak faaliyet göstermesi tasarlanmıştı. Ancak korumacılıktan yana olan bazı üretici örgütleri bu kuruluşun faaliyete geçmesini engellemişlerdir. Başta ABD olmak üzere birçok ülkenin yasama organlarında onaylanmamıştır. Diğer bir kısım ülkenin de yasama organlarında uzun süre onaylanamayacağı anlaşılmıştı. Bu nedenle bir taraftan ITO’nın faaliyete geçirilmesi çalışmaları devam ederken diğer yandan batılı ülkeler bir hazırlık komitesi oluşturma ve bir an önce tarifelerin indirimi görüşmelerinin başlaması düşüncesiyle harekete geçmişlerdir.

Bu amaçla ilk tarife indirimi görüşmeleri 1947 yılında başlamış ve sonuçta 30 Ekim 1947 tarihinde Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması (GATT) imzalanmış, 10 Ocak 1948 tarihinde de yürürlüğe girmiştir. GATT üye ülkeler için bağlayıcılığı olan bir kurum değildi. Sadece dünya ticaretinin serbestleştirilmesi için bir forum, bir görüşmeler zinciri şeklindeydi. O yüzden üye ülkelerin yasama organlarından geçmesine de gerek yoktu. Ancak uzun vadede üye ülkeler için bağlayıcılığı ve yaptırımları olan ITO gibi bir örgütün kurulacağı da hedeflenmişti. Böylece DTÖ’nün ilk temeli atılmış oldu. Ticaret turlarından oluşan bu GATT sistemi, 1 Ocak 1995 tarihinde DTÖ’nün kurulmasına yol açmıştır.

            1948 yılındaki kuruluşundan 1.1.1995’e kadar geçen sürede Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması, uluslararası ticareti düzenleyen ve üzerinde anlaşılan tek uluslararası çok taraflı sözleşme olmuştur. GATT, ticari ilişkilerde rekabeti bozan ve ticaret kısıtlayan engellerin görüşülerek kaldırıldığı en önemli uluslararası kuruluş olmuştur.

            GATT üyeleri, dünya dış ticaretinde %90’ın üzerinde bir paya sahiptir. GATT’a taraf ülkeler, aralarında ortaya çıkan ticari sorunlar ile bunların çözüm yolları ve dünya ticaretinin geliştirilme imkanlarını görüşmek için belirli sürelerde toplanmıştır. Bu niteliğiyle GATT, uluslararası bir Dünya Ticaret Formu olarak görev yapmıştır.

 

            2.DTÖ’nün Doğuşu

            Dünya Ticaret Örgütünün temelleri 1947 yılında Cenevre’deki ilk toplantıda atılmıştı. O yıllarda kurulan GATT’ın böyle bir kurumsal örgüte dönüşeceği hedeflenmişti. O günden sonra toplam 8 görüşme turu yapıldı. Son Uruguay turunda, alınan birçok kararla birlikte DTÖ’nün kurulması da kararlaştırılmıştır. 15 Nisan 1994 tarihinde Fas’ın Marakeş şehrinde 125 ülkenin katılımışla nihai anlaşma imzalandı ve Bretton- Woods konferansının toplanmasından tam 50 yıl sonra faaliyete geçerek IMF ve Dünya Bankası gibi Dünya ekonomik sisteminin önemli bir kuruluşu olmuştur. 1 Ocak 1995 tarihinden itibaren de faaliyete geçti.

            DTÖ'nün kurulmasıyla GATT'ın yapısı da değişmiş, DTÖ, GATT'ın fonksiyonlarını üstlenmiştir.

 

            3.DTÖ ile Getirilen Yenilikler

            Dünya Ticaret Örgütü'nün GATT ilke ve kurallarına göre getirdiği yeni oluşum ve düzenlemeler şunlardır:

·       Dünya Ticaret Örgütü'nün kuruluşu ile, GATT ilke ve kuralları büyük ölçüde değiştirilmiş, yenilenmiş ve düzenlenmiştir. DTÖ'nün kurulmasıyla GATT, örgüt ve yaptırım gücüne kavuşmuştur.

    GATT sadece sanayi malları ticareti alanını kapsamaktaydı. Oysa DTÖ ise tarım sektörü, hizmet ticareti, yatırımların korunması, çevre ve kalkınma-çevre ilişkileri, ticaretle bağlantılı fikri mülkiyet hakları gibi alanları da kapsamaktadır.

    GATT, akit taraflar arasında ticaret ihlalleri sonucu doğan sorunların çözümünde yetersiz kalmıştır. Oysa DTÖ ile Anlaşmazlık Çözüm Organı yaratılmıştır. Nihai Senet'te DTÖ’ne üye ülkeler, ticaret kurallarının ihlaline karşı tek taraflı önlem alamayacaklardır. Üye ülkeler, anlaşmazlıkların çözümü için Nihai Senet ile getirilen sisteme ve bu sistemin gerektirdiği prosedürlere uygun davranacaklardır.

 

            4. DTÖ’ne Üyelik ve Üyeleri

            Anlaşma yürülüğe girdiği tarihte GATT 1947' nin Akit Tarafları ve Avrupa Toplulukları DTÖ’nün asli üyeleridir.

            Bir Devlet veya DTÖ Anlaşması ile Çoktaraflı Ticaret Anlaşmalarının kapsamına giren konuların yürütülmesinde tam bağımsızlığa sahip Bağımsız Gümrük Alanı, Anlaşmaya katılabilir. Katılma, Anlaşma ve Ekindeki Çoktaraflı Ticaret Anlaşmaları için de geçerlidir. Katılma konusundaki kararlar Bakanlar Konferansı tarafından alınır. Katılma şartlarıyla ilgili anlaşma, Bakanlar Konferansı tarafından DTÖ üyelerinin üçte iki oyu ile onaylanır. Çoklu Ticaret Anlaşmalarına katılma, ilgili Anlaşma'nın hükümlerine göre  yapılır.

            DTÖ Kuruluş Anlaşması, ülkelerden biri Anlaşmaya taraf olduğunda, diğer bir ülke rıza göstermezse, uygulanmaz.

            Bir üye Anlaşmadan çekilebilir. Çekilme, DTÖ Kuruluş Anlaşması ve çok taraflı ticaret Anlaşmaları için geçerlidir. Çekilme bildirimi DTÖ Genel Direktörüne yazılı olarak verildikten 6 ay sonra çekilme işlemi yürürlüğe girer. Çoklu Ticaret Anlaşması'ndan çekilme, o Anlaşmada yazılı hükümlere göre belirlenir.

            Birleşmiş Milletler tarafından en azgelişmiş ülke olarak tanınan ülkelere, DTÖ’ne katıldıklarında, sadece kendi kalkınma, mali ve ticari ihtiyaçları veya idari ve yapısal kapasiteleri ile bağdaşan yükümlülük ve tavizler üstlenirler.

Türkiye de gerekli yasal düzenlemeleri yapmış, DTÖ Kuruluş Anlaşması’nı 26.1.1995 tarih ve 4067sayılı Kanunla onaylamıştır. Anlaşma 31.12.1995 tarihinden itibaren geçerlilik kazanmıştır.

Aralık 2001 tarihi itibarıyla üye sayısı 144’e ulaşmıştır. Ayrıca, 30 ülkede gözlemci statüsüyle çalışmalara katılmaktadır. Bunlar aşağıda verilmiştir.

 

ARALIK 2001 TARİHİ İTİBARİYLE DÜNYA TİCARET ÖRGÜTÜ'NE ÜYE VE GÖZLEMCİ ÜLKELER

Almanya

İsveç

Slovakya

Amerika Birleşik Devletleri

İsviçre

Solomon Adaları

Angola

İtalya

Sri Lanka

Antigua and Barbuda

İzlanda

Suriname

Arnavutluk

Jamaika

Swaziland

Arjantin

Japonya

Şili

Avrupa Topluluğu

Kamerun

Tayvan

Avustralya

Kanada

Tayland

Avusturya

Katar

Tanzanya

Bahreyn

Kenya

Togo

Bangladeş

Güney Kıbrıs Rum Yönetimi

Trinidad and Tobago

Barbados

Kırgızistan

Tunus

Belçika

Kolombiya

Türkiye

Belize

Kore Cumhuriyeti

Uganda

Benin

Kosta Rika

Umman

Bolivya

Kuveyt

Uruguay

Botsvana

Küba

Ürdün

Brezilya

Litvanya

Venezüella

Birleşik Arap Emirlikleri

Lesoto

 

Brunei-Darussalem

Lihteynştayn

Yemen

Bulgaristan

Lüksemburg

Yeni Zelanda

Burkina Faso

Macaristan

Yugoslavya

Burundi

Macau, Çin

Yunanistan

Çad

Madagaskar

Zambiya

Çek Cumhuriyeti

Malavi

Zimbabwe

Çin

Malezya

 

Danimarka

Maldives

 

Demokratik Kongo Cumhuriyeti

Mali

GÖZLEMCİ ÜLKELER

Djibouiti

Malta

Cezayir

Dominik

Mısır

Andorra

Dominik Cumhuriyeti

Moldovya

Ermenistan

Ekvator

Moritanya

Azerbaycan

El Salvador

Mauritius

Bahama

Endonezya

Meksika

Belarus

Estonya

Moğolistan

Butan

Fas

Mozambik

Bosna ve Hersek

Fiji

Myanmar

Kamboçya

Fildişi Sahilleri

Namibya

Cape Verde

Filipinler

Nijer

Etyopya

Finlandiya

Nijerya

Makedonya Cumhuriyeti

Fransa

Nikaragua

Vatikan

Gabon

Norveç

Kazakistan

Gambiya

Orta Afrika Cumhuriyeti

Lao Demokratik Halk Cumhuriyeti

Gana

Pakistan

Lübnan

Gine

Panama

Nepal

Gine-Bissau

Papua Yeni Gine

Rusya Federasyonu

Grenada

Paraguay

Samoa

Guatemala

Peru

Suudi Arabistan

Guyana

Polonya

Seychelles

Güney Afrika

Portekiz